terça-feira, 30 de abril de 2013

ALDO TONIAZZO

Caro HonórioTonial! Fui cirurgião dentista de profissão, aposentado a dois anos! Cirurgião dentista de segunda a quinta! Nos fins de semana, desde 1975, sou fotografo etnográfico, da Universidade de Caxias do Sul! Sou um dos fundadores do Ecirs, juntamente com a Cleodes Piazza e José Clemente Pozenatto, entre outros! O Projeto Ecirs, desde 75 se ocupa na recuperação da memoria da etnia Italiana! Maiores informações podes obter no tio Google! Aliás, vi que tens um dicionário do Talian que me interessa e vou pedir para meu mano Telmo Toniazzo, contador em Erechim, comprá-lo, pois em breve quero ir para aquelas paragens! O Telmo e o Celso, manos meus são os que geriram o Estar do Chile, de nossa familia, agora quase todo vendido! Não sei se chegastes a ver o link da UCS que postei No Talian. se não vistes posso mandá-lo! São mais de 40.000 imagens gerados por nós!

Abs



domingo, 21 de abril de 2013

Gianluca Morbin-Verona it

Luca Morbin 15 de outubro de 2012 11:22


bongiorno profesor...voeo complimentarme co lu dopo aver leto un articolo scrito in talian, mi so de Vicensa, e credo che anca i so noni i gera da ste parti...parche el ga la lengua de me nono. desso el diaeto veneto el cambia cadensa da un paeseto a che altro. non lo gavemo pi el vero veneto...me sa che lo conservè voaltri in Brasie, ma mi lo parlo sempre..soeo coi foresti a parlo Italiano. tanti saeuti!

sábado, 20 de abril de 2013

Renato Grando


Quando se parla in cultura taliana vien suito in mente l’idea de talianità. La talianità vol dir la identità pròpia dei migranti taliani e i sui dessendenti. L’è quel che ne distingue de tuti i altri, nò par èsser meio o diferenti, ma par portar una contribussion taliana a tuta la società gaùssa.
La preservassion dela cultura la ga de bisogno dela preservassion dela léngoa. Mantegner viva uma lègoa l’è mantegner viva la diversità cultural. Come el gà scrito Gilles Lapouge: Quando desaparece uma língua, é uma cultura que naufraga. Por isso, os lingüistas se transformam em caçadores de línguas doentes, mais ou menos como os naturalistas buscam, nas águas de Madagascar, um exemplo do peixe primitivo caeledanthes, ressurgido em 1935”. Os idiomas ameaçados de extinção são como seres vivos, animais ou vegetais ameaçados de extinção.
Conclusion depí che ciara. Ma, par disgràssia, se trova sempre persone che le pensa de nantra maniera. E persone de chi se spetaria altri pensieri e parole. Vui ricordar due fati. Par no dir che invento, vê dao i nomi e cognomi. Primo, Antonio Mottin (Ir. Élvio Clemente) el ga scritoto queste parole: “Qual seria a sorte do talian entre nós? Valerá a pena mantê-lo com a força política que algumas pessoas a instituições estão lhe emprestando? Mais vale um bom curso de língua italiana standard do que perder o precioso tempo em lecionar para crianças e jovens uma língua que não possui unidade de léxico, de sintaxe e morfologia mais perto do português que das raízes venetas”. (Imigração Italiana e Estudos Ítalo-Brasileiros, 1996. P. 254). Secondo, Frei Silvio Armigliato el ga scrito, più o meno queste parole, che nol capia parchè se scrivea ncora in dialeto sul jornal. Le saria cose sensa importansa par i giorni de incó.
Par preservar la cultura, sia taliana a qualunque altre, bisogna ver orgóglio de far parte de la sua cultura. In questo senso vui transcriver parte de un lavoro già publicato. Ècolo:
Talian, che parola zela? Cossa volela dir? Una idea sospeta? Una proclamassion d’onore? O la saria un semplice sbàlio?
Proarò risponder. Par scomissiar polito, credo, la meio maniera l’è ricordar una expression tante volte dita e scrita, e che la ga alsà le rece de nò poche persone. De una parte, e quà me meto in meso mi, la saria na belíssima Idea; da nantra parte, secondo diverse persone, la saria na expression de un’idea sospeta e pericolosa. Son drio far mension a la spression: MI SON TALIAN, GRÀSSIE A DIO.
Scoltando diversi comentàrii, fao trè rimarche:
Prima de tudo suligno quei che i la ga capio par roverso. Mi so ntalian gràssie a Dio, la saria un ritorno a le idee rassiste nazi/fasciste.
Seconda, persone meno sospetose le ga pensà che saria un pícolo sbálio sensa nessuna importansa. El giusto saria dir: Io sono italiano, grazzie a Dio.
Tersa, e par ùltimo, no semo davanti nè de una idea rassista, nè de un sbàlio de ignoranti. Mi son talian, grassie a Dio, la ze la spression dela léngoa, el Talian, fata dai imigranti italiani e dei soi dissendenti nel Rio Grande del Sul. Mi son talian, gràssie a Dio, la zé, sora tudo, la expression d’orgóglio e d’onore de una gente che, con tanto laoro, sudore e fede, la ga giutà far el Rio Grande de incó.

Leonir Dallazem

Leonir Jose Dallazem


Professor Honorio, Fui informado pelo Renato Grando, que o sr. publicou um dicionário "Portugues/Talian." Gostaria de saber como faço para adquiri-lo.
Se quiser pode me mandar via mensagem o número de sua conta e o valor que eu faço um depósito. Lhe envio por e-mail o comprovante. ou tambem tenho um compadre que mora ali em Erechim, posso pedir a ele que vá até o sr e faça o pagamento e retire o dicionário em mãos. Como o sr preferir.
O nome do meu compadre é Raul Triacca. Mexe com som, com eventos, talvez o sr até conheça ele.
Un gran saludo, amicio.
Meu e-mail: leonirdallazem@yahoo.com.br
Leonir

Carìsimo Leonir.
Comunicarme con ti lè un onor e un gran piaser.
Go savesto chel Raul Triacca lè to compare. No lo cognosso mia, ma miredo che te ghè el emai de lu, o el telèfono.
Dighe al Raul chel vegna catarme e ghe darò un libreto de presente a lu e un anca par ti.
Ghenò scrito nove libri, tuti in Talian.
El dissionàrio el costa R$ 30,00 (Trinta reais)
Son de star a la rua Maechal Rondon, 458 , darene la hidraulic, praticamente nel sentro dea cità de Erechim.
Par favor, va ntl Google, digita Blog do Talianeto e te vedarè que te si belche là anca ti.
Um struon de man dl
NB. No son mia pi bon de parkar ben, parhe go soferto due oprassion de cancro in boca e i m ga taiaia el soler dea me lngoa.
Nono Honório Tonial

GIUSTO OMENAIO

Honório Tonial
Vardo el azul del celo
A saludar la bela matina.
Là in fondo, distante
El rurulo dea colombina
Remira el so bel amante
Intanto anca sto ano declina.
Orassion al nostro Sinor

Zé nantro favor divino
A pensar ntel nostro Talian
No posso mia smentegarte
Incoi, el ieri e anca diman
Nostr gran  omenaio, vui farte!

Mena avanti el to programa
A difonder la nostra cultura
Ricordar dei nostri antenati
A la granda socetà futura
Vardar i laori ben fati
Intanto a la Maravilia bela
La sedia taliana in cità
I to impegni la ricordarà
A ti el giusto omenaio l‘è quà!.

quarta-feira, 17 de abril de 2013

Renato Grando

Renato Grando mencionou você em um comentário no grupo Nostro Talian.


Renato Grando 16 de abril de 2013 23:36

Carìssimo Honório Tonial vui dirte che me se de gran aiuto el tuo dicionário, ricoro alu tuti di, go scomicia a scriver in talian qua nte la internet e ghene tante parole che mi no so ncora sriverle, lora el me tira tute le dubie e cosi imparo sempre depi. Me se de grande stima. Grasie tanto amicio, un strucon.



terça-feira, 16 de abril de 2013

Renato Grando

Contemo un pochetin sora la storia che ga dato el inicio de la imigrassion italiana.

Contadini del norte de la Itàlia – 1875
Na stòria de fame e sofrimento
La Mèrica – na speransa
Ntel ano de 1875 ga scominsià rivar al Brasil, le prime fameie de contadini véneti, de la region norte de la Itàlia. De più de novanta par sento dei imigranti italiani vegnesti al Brasil i zera contadini.
Contadini del véneto zera i laoranti de la rossa, de le tere vénete. La maioransa, no i gavea tera, gnanca casa. I contadini laorea ntele tere a truco de na parte dei produti agricole che i catava sù. La parte più granda de la produssion tochea darghe ai paroni de le tere.
Le tere zera magre e adubi ghinera mia. Par adubar le tere, i doparea sol el sterco de le poche bestie que i gavea. E lora, la produssion la zera sempre scarsa.
I contadini zera sploradi par i proprietàrii de tere e i so vassali. Come i ndea de star ntele case dei paroni de le tere, ghe tochea pagar el afito de la casa.
La Itàlia, un paese con pochi recorsi, sofrea con quase un sècolo de guere che ga sucedesto vanti de la unificassion italiana.
I poareti contadini passea fame. In stato de miserabilità, i contadini infrontea anca, le malatie che copea na mucia de gente. Zera un pòpolo sensa speransa, sensa futuro.
Cosita, vivea i nostri antenati, i nostri parenti, e nostri bisnoni.
Dopo de rebelarse contra i governanti italiani, i ga scominsià emigrar al Brasil. “Ndemo a la Mèrica catar fora sta cucagna!”